508 980 555

Kwiaty doniczkowe

1. Alokazja

Roślina ma duże, strzałkowate, ciemnozielone liście ze srebrno zielonym, dekoracyjnym unerwieniem. Od spodu liście są purpurowe. Roślina ma pokrój wyprostowany, krzewiasty. Dorasta nawet do 100 cm wysokości i szerokości.
Alokazja jest rośliną światłolubną. Dobrze się czuje w temperaturze pokojowej. Lubi umiarkowane podlewanie i zraszanie liści miękką wodą oraz delikatne usuwanie z nich kurzu. W okresie zimowym przechodzi stan spoczynku. W tym czasie należy zaniechać podlewania rośliny.

Optymalna temperatura do wzrostu alokazji to 21 °C. minimalna to 18 °C.

Roślinę należy nawozić od wiosny do jesieni, co dwa tygodnie. Z uwagi na dużą masę zielonych liści roślina wymaga corocznego przesadzania na wiosnę. Starszym roślinom należy wymieniać górną warstwę podłoża w doniczce.

2. Anturium

Anturium to jeden z najpopularniejszych kwiatów doniczkowych kupowanych do ozdoby wnętrz. Anturium chętnie kupujemy także na prezent, ponieważ jest rośliną wyjątkowo efektowną. Swój niezwykły wygląd anturium zawdzięcza ciekawej budowie tego, co nazywamy kwiatem, którego część ozdobną stanowi osadzona na długim pędzie pochwa (będąca przekształconym liściem) otaczająca kwiatostan zwany kolbą. W zależności od odmiany ma ona różny kolor: od białego przez różowy, zielony, czerwony, bordowy, fioletowy do żółtego; może być także dwubarwna lub mieć ozdobne żyłkowanie. Kolba ma 6–10 cm długości i może być prosta lub lekko wygięta.

Anturium to roślina piękna, ale ma duże wymagania uprawowe. Aby dobrze rosła i kwitła, należy zapewnić jej odpowiednie warunki wzrostu.

Po pierwsze anturium potrzebuje lekkiego, próchnicznego, przepuszczalnego podłoża, o pH 4,5–5,5 (można do uprawy anturium zastosować ziemię do storczyków). Na dno doniczki zawsze należy ułożyć warstwę drenażu. Do prawidłowego wzrostu anturium wymaga temperatury 22–24 st .C, rozproszonego światła i dużej wilgotności powietrza.

Nie należy jednak roślin zraszać! Aby utrzymać wysoką wilgotność powietrza, można np. ustawić w pobliżu rośliny naczynie z wodą. Minimalna temperatura dla anturium wynosi 14 st. C, maksymalna nie powinna przekroczyć 30 st. C.

Najlepsze dla anturium jest miejsce jasne, ale nie mocno nasłonecznione, bo w tym wypadku może dojść do poparzenia liści.

3. Azalia

Azalia doniczkowa to doskonały sposób na ukwiecenie mieszkania w okresie, kiedy za oknem zimno i ponuro. Takie barwne i bardzo dekoracyjne akcenty potrafią rozjaśnić i ubarwić nam życie w zimowe miesiące. Azalia doniczkowa tak jak jej krewniaczka z ogrodu, należy do rodziny wrzosowatych, ale jest wrażliwa na niskie temperatury i nie przetrwałaby w gruncie, w naszym surowym klimacie. Jest dekoracyjna niczym róża, ale bardziej wymagająca, oczekująca troskliwej opieki.

Charakteryzuje się ciemnozielonymi, podłużnie- owalnymi liśćmi oraz obfitym kwitnieniem. Możemy spotkać się z licznymi jej odmianami, różniącymi się między sobą budową kwiatu- pojedyncze, pełne; barwą- mogą kwitnąć w barwie łososiowej, białej, różowej, fioletowej, czerwonej, purpurowej, a także w dwubarwnych zestawieniach. Kwiaty azali osiągają do około 10 cm średnicy, tak więc wyglądają imponująco. Wysokość azali doniczkowych wynosi zazwyczaj 25-50 cm. Wyższe azalie możemy spotkać w postaci niewielkiego drzewka, w formie piennej.

Pielęgnacja azalii doniczkowej nie należy do najłatwiejszych. Azalie doniczkowe preferują chłodniejszą temperaturę w mieszkaniu, na poziomie około 15- 18°C.

Nie stawiajmy jej przy kaloryferze! Źródło zbytniego ciepła wpłynie na pogorszenie jej zdrowotności, a w konsekwencji doprowadzi do jej utraty. Starajmy się, aby podłoże nigdy nie przeschło, niech będzie wciąż lekko wilgotne. W wypadku nadmiernego przesuszenia, najlepiej doniczkę z azalią umieścić w pojemniku z miękką wodą.
Niech dobrze nasiąknie, a następnie trzeba przypilnować, aby nadmiar wody został odsączony.

4. Begonia

Begonia to roślina niezwykle popularna i doceniana w naszym kraju, ozdoba kwietników, ogrodów, tarasów i balkonów. Begonie występują w różnych gatunkach i odmianach. Begonie mogą być uprawiane zarówno w pomieszczaniach jak i ogrodach.

Begonie preferują ziemię żyzną i przepuszczalną, o odczynie obojętnym lub lekko kwaśnym. Większość gatunków begonii najlepiej rośnie na stanowiskach lekko zacienionych. W przypadku uprawy doniczkowej w mieszkaniach, warto zapewnić begoniom miejsce jasne ale ze światłem rozproszonym. Optymalna temperatura w okresie wzrostu i kwitnienia roślin wynosi 18-20°C. W zimie temp. nie powinna spadać poniżej 15°C, a latem wzrastać powyżej 24°C.

Latem rośliny należy podlewać gdy ziemia przesycha (zazwyczaj 2 razy w tygodniu), zimą zaś nie podlewa się ich zbyt obficie (nie częściej niż co tydzień). Nawozimy wiosną i latem, kontynuując nawożenie dopóki rośliny kwitną. Co 2-3 lata warto rośliny przesadzić.

5. Campanula

Bardzo wdzięczna, długo kwitnąca roślina o niebieskich kwiatach i poduchowatym pokroju. Dzwonek od dawna ceniony jest za bardzo małe wymagania glebowe i długie kwitnienie, tworzy niskie poduchy ciemno zielonych liści, które od czerwca do sierpnia (czasem też ponownie we wrześniu) pokrywają się mnóstwem kwiatów. Kwiaty mają postać sztywnych dzwoneczków w połyskującym, lilia niebieskim kolorze. Zwykle kwitnie bardzo obficie. Dorasta do 15-20 cm wysokości.

Gatunek o wyjątkowo niewielkich wymaganiach, dobrze rośnie na suchych lub średnio wilgotnych glebach o przeciętnej żyzności.

Najlepiej rozwija się w miejscu nasłonecznionym i ciepłym. Jest całkowicie mrozoodporny. Dzwonek dalmatyński świetnie sprawdza się w ogrodach skalnych, jako wykończenie ścieżek, rabat lub do tworzenia rozległych, kwitnących dywanów kwiatowych.

6. Cantadeskia

Popularnie, chociaż błędnie nazywana callą (kallą) – to atrakcyjna roślina tropikalna o oryginalnych kwiatach. Tworzy liczne, duże, zielone liście (czasem nakrapiane) oraz kwiatostany w kształcie kolby, otoczone barwną, dużą pochwą.

Ponieważ cantedeskia nie pochodzi z naszej strefy klimatycznej, będzie dobrze rosła i kwitła tylko wtedy, gdy zapewnimy jej odpowiednie warunki uprawy. Cantedeskie uprawiane w gruncie – zwykle gatunki o kwiatach kolorowych: Zantedeschia Rehmanna i Zantedeschia Elliotta – najlepiej czują się na stanowiskach wilgotnych i ciepłych oraz na żyznych, próchniczych glebach, dlatego szczególnie dobrze rosną w pobliżu oczek wodnych lub na terenach podmokłych. Rośliny preferują stanowiska słoneczne i osłonięte od wiatru, na których najlepiej się rozrastają i bujnie kwitną.

Candeskie w doniczcezakwitają z reguły wiosną (marzec–kwiecień, cantedeskie etiopskie) i wymagają miejsc półcienistych. W okresie wegetacji muszą mieć też zapewnione stale wilgotne podłoże i systematyczne nawożenie. Okres spoczynku przechodzą wczesnym latem, dlatego po kwitnieniu należy zaprzestać podlewania, pozwalając kłączom przeschnąć. Po zakończeniu spoczynku, doniczkę z rośliną można wynieść na balkon lub zadołować w ogrodzie, gdzie może pozostać aż do jesieni.

7. Cyklamen

Cyklamen perski jest jedną z najpiękniejszych doniczkowych roślin kwitnących zimą do ozdabiania wnętrz. Wyjściowy gatunek ma małe, delikatne kwiaty i zielone liście. Współczesne odmiany mają kwiaty o całej gamie barw – od białej przez różne odcienie różowej, różowofioletowej, łososiowej, do szkarłatnej i ciemnoczerwonej. Ich liście mają piękne, srebrzyste, marmurkowe wzory.

Wybierając roślinę należy zwracać uwagę na to, aby jej liście były mocne (rośliny o wiotkich liściach przyniesione do domu wkrótce „oklapną”) i aby miała liczne pąki kwiatowe głęboko wśród liści. Bulwa musi wystawać nieco z ziemi. Rozgarniając ostrożnie liście trzeba sprawdzić, czy nie ma oznak gnicia u ich nasady.
Cyklameny kwitną od jesieni do wiosny, po przekwitnieniu część nadziemna obumiera. Lubią dużo światła, lecz wymagają ochrony przed silnym nasłonecznieniem – idealne dla nich jest okno od wschodu. Optymalna temperatura w dzień wynosi 7–15 st. C, nocą – około 5 st. C mniej. Latem można go wysadzić do ogrodu.

Podłoże w doniczce powinno być stale wilgotne, ale roślina nie może stać w wodzie. Zawsze podlewamy do podstawki, aby nie zamoczyć bulwy. W okresie wzrostu i kwitnienia nawadniamy 2 razy w tygodniu. Po przekwitnieniu pozwalamy roślinie przejść w okres spoczynku w chłodnym pomieszczeniu zabezpieczonym od mrozu. Podlewamy raz w tygodniu, ale nie dopuszczamy do wyschnięcia ziemi. Gdy zaczną się pojawiać nowe liście, nawadniamy roślinę i trzymamy w chłodnym, dobrze przewietrzanym miejscu.

8. Dendrobium

Storczyki z rodzaju DENDROBIUM mają szczególne wymagania uprawne.
Wszystkie uprawiane w domu storczyki Dendrobium wymagają przez cały rok sporo światła, ale latem konieczna jest osłona przed palącymi promieniami słońca. Do prawidłowego rozwoju storczyki Dendrobium potrzebują też dużej wilgotności powietrza, którą można zapewnić przez systematyczne zraszanie roślin, Dendrobium phalaenopsis, jako jeden z nielicznych, nie przechodzi okresu spoczynku, w związku z czym przez cały rok potrzebuje temperatury 18–22 st. C.

Storczyki Dendrobium wznawiają wegetację w styczniu–lutym. W tym czasie należy je przenieść do pomieszczenia o temperaturze pokojowej (nadal jednak niższej nocą, a wyższej w ciągu dnia).Jeśli zachodzi wyraźna potrzeba – rośliny nie mieszczą się w doniczce, w tym czasie można je również przesadzić, wykorzystując do tego celu podłoże dla storczyków.

9. Dracena

Dracena to bardzo lubiana roślina doniczkowa, pochodząca z obszarów tropikalnych, ceniona za ładny pokrój i ozdobne liście.
Dracena powinna stać w miejscu jasnym ale ze światłem rozproszonym, tak aby nie była narażona na bezpośrednie, silne nasłonecznienie. W okresie wzrostu może stać w normalnej temp. pokojowej, tj. około 21°C, zaś zimą temperaturę można nieco obniżyć, jednak nie niżej niż do 13°C.

Odpowiednia pielęgnacja draceny wymaga podlewania 1-2 razy w tygodniu, zimą nieco rzadziej. Nie należy pozostawiać wody na podstawce i zawsze jej nadmiar zlać, gdyż pozostawiona może prowadzić do gnicia korzeni. . Wskazana jest też wysoka wilgotność powietrza oraz od czasu do czasu zraszanie liści. Jeżeli dracena ma zbyt ciepło lub sucho, liście mogą żółknąć i opadać. Gnijące liście lub łodyga są objawem zbyt intensywnego podlewania.

10. Echmea

Echmea należy do rodziny ananasowatych Bromeliaceae, która obejmuje ponad tysiąc gatunków, w większości epifitów osiedlających się w naturze na innych roślinach. Roślina tworzy rynienkowate liście zebrane w lejkowatą rozetę. Liście są zielone z poprzecznymi pręgami (stąd nazwa), ładnie kontrastują z różowym pędem kwiatostanowym wyrastającym ze środka rozety. Na zakończeniu tego pędu tworzy się dekoracyjny kwiatostan złożony z fioletowych kwiatów właściwych, skupionych między różowymi przykwiatkami.

Echmea to roślina bardzo tolerancyjna i dość łatwa w uprawie. Dobrze rośnie w miejscu bezpośrednio nasłonecznionym, ale lubi też światło rozproszone. Do wzrostu wystarczy temperatura pokojowa (nie spadająca poniżej 12 st. C). Echmea potrzebuje dość wilgotnej ziemi (zwłaszcza przed kwitnieniem), dlatego podlewać należy roślinę dwa razy w tygodniu. Podlewa się podłoże w doniczce, ale także wlewa wodę do lejka rozety (w lejku powinno być około 2,5 cm wody, którą trzeba wymieniać co 3 tygodnie).

11. Fiołek afrykański

Fiołek afrykański (łac. Saintpaulia ionantha), zwany też sępolią, to bardzo popularna roślina doniczkowaFiołek afrykański osiąga 10–15 cm wysokości i 12–15 cm średnicy – jest to więc roślina niewielkich rozmiarów, dzięki czemu znakomicie nadaje się do każdego wnętrza.

Najlepsze dla fiołka afrykańskiego jest stanowisko widne, ale do którego dociera światło rozproszone.

Fiołek afrykański lubi wilgotne powietrze, ale nie znosi spryskiwania wodą liści i kwiatów. Liści fiołka nie wolno moczyć, ponieważ wtedy zwiększa się niebezpieczeństwo porażenia rośliny przez choroby oraz możliwość poparzenia liści (gdy słońce świeci bezpośrednio na roślinę). Aby zwiększyć wilgotność powietrza wokół rośliny najlepiej ustawić doniczkę z fiołkiem na podstawce wypełnionej wodą.

12. Gardenia

Gardenia to roślina doniczkowa, która jest kupowana przede wszystkim ze względu na silny i przyjemny wydzielany przez rozwinięte kwiaty. Decydując się na zakup gardenii musimy jednak wziąć pod uwagę, że jej uprawa nie jest łatwa i często kończy się niepowodzeniem.

Najlepszym podłożem dla gardenii jest mieszanka ziemi darniowej, kompostowej, piasku i torfu w równych proporcjach. Podłoże dla gardenii powinno być lekko kwaśne (pH 5,5–6). Na dnie doniczki zawsze musi być warstwa drenażu. Gardenia wymaga dużo światła. W mieszkaniu ustawmy ją w miejscu widnym, najlepiej w pobliżu okna. Jeśli zbyt mało światła będzie docierało do rośliny, liście będą żółkły i opadały.

Gardenię należy podlewać obficie w okresie wzrostu i kwitnienia. W okresie spoczynku, który roślina przechodzi zima, podlewanie należy nieco ograniczyć.

13. Gerbera

Gerbery stały się dość powszechnymi roślinami doniczkowymi, ich pochodzenie i związane z nim wymagania środowiskowe sprawiają, iż nie są to rośliny najłatwiejsze w hodowli. Gerbera oczekuje przede wszystkim bardzo widnego stanowiska. Wprawdzie bezpośrednie promienie słońca mogą spowodować u niej poparzenia liści, jednak półcień sprawi, że roślina zacznie blednąć, karleć i przestanie kwitnąć. Dlatego najlepiej zapewnić jej stanowisko bardzo widne, ale nie bezpośrednio nasłonecznione.

Gerbery są też wrażliwe na przesuszenie podłoża. Jeśli tylko wierzchnia warstwa ziemi w doniczce nieco przeschnie, należy od razu roślinę podlać, gdyż przesuszona natychmiast zacznie więdnąć.

14. Grubosz drzewiasty

Grubosz często nazywany jest drzewkiem szczęścia. Jest bardzo łatwym w uprawie sukulentem i tolerancyjnym na zaniedbania. Lubi dobre nasłonecznienie, nie znosi zalani. Grubosz dobrze znosi suche powietrze, najlepiej rośnie w temperaturze 20-22°C. Latem można wynieść go na balkon lub taras.

Zimą należy przenieść go do chłodniejszego, jasnego pomieszczenia. Grubosza podlewamy obficie, a z kolejnym podlewaniem czekamy, aż podłoże w doniczce całkowicie wyschnie. Grubosza przesadzamy tylko wtedy, gdy korzenie nie mieszczą się już w doniczce.

15. Gloksynia

Syningia okazała, zwana tez potocznie gloksynią, jest uprawiana u nas jako pokojowa roślina doniczkowa. Roślina pochodzi z Brazylii. Jej nazwa rodzajowa pochodzi od nazwiska głównego ogrodnika Uniwersytetu w Bonn – Wilhelma Sinninga, który żył w połowie XIX w. i był związany z pracami nad hybrydyzacją i selekcją tej rośliny, w wyniku czego syningia stała się jedną z najładniejszych roślin o ozdobnych kwiatach.

Syningia potrzebuje dużo światła, ale nie lubi silnego, bezpośredniego nasłonecznienia w upalne dni. Latem rośliny należy podlewać obficie, 2–3 razy w tygodniu, wlewając wodę zawsze do podstawki (nie wolno moczyć kwiatów). Kwitnąca syningię zasila się raz w tygodniu nawozem płynnym do roślin kwitnących. Trzeba usuwać uszkodzone liście oraz martwe kwiaty.

16. Guzmania

Środowisko guzmanii, to tropikalne dżungle, gdzie występują w formie epifity lub też roślin naziemnych. Zależnie od gatunku, lejkokształtne rozety, których wysokość może osiągać nawet 80 cm. Liście gładkobrzegie, w zależności od gatunku o różnych odcieniach, kwiaty pojawiają się na szczycie łodygi.

Najlepszym miejscem dla tych roślin jest ciepłe i wilgotne okno kwiatowe, jednak G. lingulata i G. monostachya znoszą dobrze warunki pokojowe. Stanowisko najlepiej półcieniste i ciepłe przez cały rok. Temperatura otoczenia jak i samego podłoża powinna wynosić, co najmniej 18ºC.

Guzmania, jako roślina tropikalna, wymaga stałej wilgotności, dlatego niezbędne jest utrzymanie stale wilgotnego podłoża. Podlewając, napełniamy wodą również rozetę. Mimo, że roślina lubi wilgoć, jednak nie można dopuścić do nadmiaru wody.

17. Hiacynt

Hiacynt to popularna roślina cebulowa ceniona za pachnące, dzwonkowate kwiaty w kolorze białym, żółtym, pomarańczowym, łososiowym, różowym, czerwonym, fioletowym lub niebieskim. Kwitnienie występuje w okresie od kwietnia do mają i trwa ok. 2 tygodni.

Liście są równowąskie Preferuje podłoże żyzne o odczynie obojętnym oraz stanowisko słoneczne lub półcieniste. Stanowisko: jasne. Temperatura: do 20°C. Ziemia: lekko wilgotna.

18. Hipeastrum

Hippeastrum, błędnie zwane amarylisem, to roślina cebulowa uprawiana najczęściej w doniczkach. Hippeastrum nadaje się do uprawy wieloletniej, pod warunkiem zachowania odpowiedniego dla niej rytmu życia. Hippeastrum ustawiamy w jasnym pomieszczeniu o temperaturze pokojowej, jak najbliżej okna (ale nie w ostrym słońcu).

Hippeastrum wytwarza po kilka pąków (przeważnie cztery) na każdej łodyżce i z każdego z nich powstaje duży kwiat, przybierający przeróżne barwy oraz kształty płatków, w zależności od uprawianej odmiany. Osiąga on nawet 30 centymetrów średnicy i zawsze posiada sześć płatków. Nie ma specjalnych wymagań co do gleby, dlatego też bez problemu możemy zastosować zwykłą ziemię do kwiatów doniczkowych, którą dostaniemy w każdym sklepie ogrodniczym.

Nie zakopujemy głęboko cebuli, lecz zasypujemy ją w takim stopniu, aby liście oraz pędy kwiatostanowe bez problemu mogły wyrastać bezpośrednio z górnej jej części. Z reguły w uprawie doniczkowej ziemia sięga do połowy wysokości cebulki.

19. Kolanchoe

Kolanchoe należy do rodziny gruboszowatych. To właśnie tę roślinę najczęściej spotkamy w sklepach ogrodniczych. W stanie naturalnym występuje na Madagaskarze i w Afryce. Obecnie uprawiana niemal na całym świecie.

Kalanchoe, jest sukulentem o mięsistych liściach. Tworzy wyprostowane, rozkrzewiające się pędy, pokryte drobnymi liśćmi. Zgrubiałe, soczyste, okrągłe liście czasami mogą mieć czerwoną obwódkę. Na szczytach pędów rozwijają się kwiatostany złożone z dużej liczby małych kwiatków, w różnych odcieniach czerwonego, żółtego, pomarańczowego, różowego, fioletowego i białego koloru. Czas kwitnienia Kalanchoe jest długi, będą kwitły nawet przez dwa lub trzy miesiące. Podobnie jak inne sukulenty Kalanchoe jest rośliną mało wymagającą i łatwą w uprawie. Preferuje miejsce jasne i słoneczne, Z uprawą Kalanchoe poradzi sobie niemal każdy, pod warunkiem że zachowa ostrożność podczas podlewania, zwłaszcza w okresie zimowym. Ponieważ roślina ma małe zapotrzebowanie na wodę, podlewamy ją oszczędnie.

Latem wystarczy raz w tygodniu, zimą zaś nawet co dwa tygodnie. Nadmiernie podlewane rośliny chorują, szybko gniją im korzenie i czernieją nasady pędów. Do podlewania powinno się używać wody w temperaturze pokojowej, aby nie wywołać szoku. Ważne jest również systematyczne usuwanie przekwitłych kwiatów. Pobudzi to roślinę do tworzenia kolejnych.

20. Kliwia

Kliwia zachwycała swą „urodą” już nasze prababki. Nazwę swą wzięła od imienia lady Clive, hrabiny Northumberland. Była ona patronem ogrodnictwa i w jej ogrodzie po raz pierwszy zakwitła KliwiaPoza pięknymi pomarańczowymi kwiatami jej ozdobę stanowią, również blaszkowate ciemno zielone liście.

Stanowisko – zimą ustawiamy roślinę w chłodnym miejscu, w półcieniu w temperaturze 10-15 stopni. Latem Kliwia lubi stać na parapecie okiennym w półcieniu, lub na balkonie czy tarasie.

Podlewanie – w zimie raz na tydzień, wiosną i jesienią dwa razy w tygodniu, latem zawsze wtedy, gdy ziemia jest znacząco przesuszona. Kliwia lubi lekko wilgotną ziemię. Głównym błędem w uprawie poza oparzeniami słonecznymi jest zalanie całej rośliny,

21. Paproć doniczkowa

Większość paproci to rośliny pochodzące z dolnych partii lasów, dlatego ich wymagania z reguły są zbliżone. W naturze paprocie zasiedlają półcieniste dno lasu, rosną w wilgotnym, próchniczym podłożu, dlatego podobnych warunków oczekują również w uprawie domowej.

W mieszkaniach paprocie dobrze rosną w miejscach widnych, ale osłoniętych przed bezpośrednim słońcem. Paprocie wymagają też przepuszczalnego, żyznego podłoża o lekko kwaśnym odczynie pH, Paprocie należy systematycznie podlewać, gdyż są bardzo wrażliwe na przesuszenie podłoża. Nie lubią jednak, gdy ziemia w doniczce jest zupełnie mokra, dlatego konieczna jest warstwa drenażu na dnie.

Paprocie najlepiej rosną w temperaturze pokojowej (19–22 st.C) oraz w pomieszczeniach o podwyższonej wilgotności powietrza.

22. Róża doniczkowa

Róże do prawidłowego rozwoju wymagają zapewnienia odpowiednich warunków. Stanowisko powinno być widne, doprze przewietrzone, ale osłonięte przed bezpośrednim gorącym nasłonecznieniem. Podłoże powinno być próchnicze z dodatkiem ziemi gliniastej. Aby cieszyć się ich obfitym kwitnieniem należy im zapewnić odpowiednią wilgoć- przede wszystkim w okresie wiosenno letnim. Wymagane jest codzienne zraszanie rośliny, które sprawi, że nie będą opadać liście oraz będzie dużej kwitła.

Przy zraszaniu uważajmy, aby nie zraszać kwiatów i nie czyńmy tego na słonecznym stanowisku. Podlewanie powinno być regularne w okresie letnim obfite, uzależnione od stanowiska. Podlewajmy tak, aby nie dopuścić do całkowitego wyschnięcia podłoża. Latem może zaistnieć konieczność nawet kilkakrotnego podlewania w ciągu dnia. Zimową porą, a więc w czasie spoczynku około raz w tygodniu. Ważne, aby jej nie zasuszyć.

Jeżeli chodzi o temperaturę, to najbardziej optymalna powinna wynieść około 20° C, a nawet z kilka stopni mniej. Wyższa temperatura powoduje, że róże krócej kwitną.

23. Szeflera

Szeflera wymaga stanowiska jasnego lub półcienistego, latem musi być osłonięta przed pełnym słońcem, które powoduje żółknięcie liści. Odmianom o barwnych liściach należy zapewnić jaśniejsze stanowiska. Pod koniec maja można – po wcześniejszym kilkudniowym zahartowaniu – umieścić roślinę na dworze, ale w miejscu lekko ocienionym i osłoniętym od wiatru. Do mieszkania wnosimy ją przed ochłodzeniem.

Latem temperatura dla szeflery powinna wynosić 15–21 st. C, zimą 12–16 st. C (pstre odmiany lubią wyższą temperaturę). Rośliny te dość dobrze znoszą krótkotrwałe chłody (do 10 st. C), ale gdy utrzymują się one dłużej, liście żółkną, brązowieją i opadają. Młode rośliny przesadzamy co roku, starsze co 2–3 lata, zawsze do niewiele większych doniczek niż te, w których rosły do tej pory.

Dużym egzemplarzom, które trudno przesadzić wystarczy co roku wymienić wierzchnią warstwę podłoża, najlepiej robić to od marca do maja. Szeflera znakomicie nadaje się do uprawy hydroponicznej.

24. Skrzydłokwiat

Jest długowieczną roślina doniczkową o dekoracyjnych liściach i kwiatach. Jej łatwa pielęgnacja powoduje że jest to bardzo popularna roślina doniczkowa. Przy odrobinie pielęgnacji potrafi kwitnąć przez większą część roku. Nazwa skrzydłokwiatu pochodzi od jego białych lub zielonkawo białych liści przykwiatowych zwiniętych wokół kremowobiałej kolby kwiatostanowej. Liście są długie, lancetowate, zielone i błyszczące.

Skrzydłokwiat najlepiej rośnie w półcieniu, a nawet w cieniu w temperaturze pokojowej. W lecie lubi wilgotne powietrze, a w zimie temperaturę około 16 st. C, nie mniej. Roślinę należy podlewać miękka woda o temperaturze pokojowej. Podłoże musi być stale lekko wilgotne ale nie mokre.

25. Stephanotis

To wiecznie zielone pnącze ma piękne białe i pachnące kwiaty i ciemnozielone liście. Kwiaty są często wykorzystywane przez panny młode do ślubnych bukietów. Jest to bardzo kapryśna i delikatna roślina wymagająca troskliwej pielęgnacji.

Stefanotis dobrze rośnie na stanowisku jasnym, ale nie bezpośrednio nasłonecznionym. Lubi stałą temperaturę około 20 °C, źle znosi przeciągi. Zimą musi mięć niższą temperaturę ale nie mniej niż 13 °C. W okresie wzrostu podłoże w doniczce powinno być stale lekko wilgotne, ale roślina nie może stać w wodzie bo zacznie zrzucać liście. Latem należy spryskiwać liście stefanotisa miękka woda o temperaturze pokojowej oraz czyścić je z kurzu wilgotną szmatką. Liści nie wolno nabłyszczać.

26. Storczyk

Storczyki uprawiane w doniczkach zwykle podlewamy po całkowitym przeschnięciu podłoża. W zależności od wielkości rośliny, rodzaju pojemnika, etapu wzrostu, podłoża, natężenia światła, temperatury i wilgotności powietrza, częstotliwość podlewania wynosi od 3 do 16 dni. Doniczki gliniane przyspieszają przesychanie podłoża.

Najlepiej podlewać rośliny przez zanurzenie: doniczkę wstawiamy do naczynia z wodą i pozostawiamy tam tak długo, aż całe podłoże zostanie nawodnione. Czas ten jest uzależniony przede wszystkim od wielkości doniczki.W okresie wzrostu storczyki wymagają nawożenia. Polecane jest nawożenie co 3–4 tygodnie.

27. Szlumbergera

Schlumbergera należy do rodziny kaktusowatych jednak nie posiada cierni, za to na szczycie liściokształtnych odcinków mogą występować delikatne włoski lub szczecinki.
Kaktus bożonarodzeniowy kwitnie od grudnia, zwykle do końca zimy. Aby schlumbergera zakwitła ponownie, zapewniamy jej dwukrotny spoczynek w ciągu roku. Pierwszy, na przełomie lutego i marca, drugi od sierpnia do października.Warunkiem obfitego kwitnienia w okresie Bożego Narodzenia jest o ustawienie rośliny od sierpnia do października w chłodnym miejscu (8 – 10ºC).

Kaktus Bożonarodzeniowy podobnie jak poinsecja wytwarza kwiaty pod warunkiem, że ma zapewnione co najmniej 10 godzin zupełnej ciemności (codziennie). Nawet światło żarówki wpływa na przedłużenie dnia, dlatego roślinę można przykryć pudełkiem lub schować do szafki.

Schlumbergera powinna stać w jasnym lub półcienistym miejscu, na oknie o wystawie południowo-wschodniej lub zachodniej.
Latem lubi być wystawiana na świeże powietrze, ale nie na bezpośrednie działanie promieni słonecznych, gdyż mogą one ją poparzyć. Najlepiej rośnie w temperaturze 18 – 20ºC.

Schlumbergera w warunkach naturalnych rośnie w wilgotnych lasach . Aby utrzymać wilgotność powietrza warto regularnie opryskiwać roślinę miękką wodą. W okresie wzrostu regularnie ją podlewamy i nawozimy raz w miesiącu nawozami do sukulentów. Nie wolno jednak dopuścić, aby stała w wodzie!

28. Yucca

Yucca jest jedną z roślin doniczkowych najczęściej uprawianych w naszych domach. Jej ozdobę stanowią sztywne łodygi zakończone rozetą wąskich, szpiczastych liści, dzięki którym wygląd rośliny jest bardzo egzotyczny.

Yucca jest dość łatwa w pielęgnacji ale musimy pilnować aby miała dostatecznie dużo światła, a podlewanie nie było zbyt obfite. To są dwie przyczyny najczęściej prowadzące do zniszczenia rośliny. Latem można jukę trzymać na zewnątrz, np. na tarasie, chroniąc ją przed bezpośrednim słońcem.Yucca otrzebuje świeżego powietrza. Powinno się unikać pomieszczeń dusznych. W pielęgnacji juki domowej należy pamiętać o jej regularnym podlewaniu.

Ziemia musi być wilgotna, ale nigdy nie mokra. Wystarczy podlewać jukę co 10 dni, pozwalając aby pomiędzy podlewaniami wierzchnia warstwa ziemi przeschła. Juka domowa dobrze znosi wysokie temperatury Jedynie na zimę warto roślinie zapewnić nieco niższą temperaturę – około 15°C.

29. Zamiokulkas

Zamiokulkas zamiolistny ma bardzo dekoracyjne, błyszczące, ciemnozielone liście. Jest idealną rośliną dla zapominalskich, gdyż jest bardzo łatwy w uprawie, pod warunkiem oszczędnego podlewania – co bez wątpienia jest jego wielką zaletą. Można go zostawić bez podlewania na czas dłuższego urlopu.

Liście zamiokulkasa są eliptyczne lub jajowate, z lekko zaostrzonym wierzchołkiem. Są mięsiste, błyszczące, mają bardzo krótkie ogonki, ułożone są naprzemianlegle na grubych pędach, wyrastających z bulw. Bulwy są okrągłe w przekroju, mięsiste, zielone, u dołu grubsze. Zamiokulkas najlepiej się czuje w miejscach półcienistych choć może nawet rosnąć w głębi pokoju, w cieniu. Ostre słońce zdecydowanie mu szkodzi – zbyt silne oświetlenie powoduje występowanie brązowych plam na liściach.

Najlepiej czuje się w temperaturze pokojowej 22–25°C. Minimalna temperatura, jaką znosi przez krótki okres to 10°C, a przy spadku poniżej 5°C ginie. Bardzo nie lubi zimnych przeciągów, na które reaguje zrzucaniem liści. Stopniowe żółknięcie i opadanie dolnych listków jest natomiast objawem typowym dla tej rośliny w miarę jej starzenia się. Zamiokulkas podobnie jak inne sukulenty ma zdolność do gromadzenia wody. Już na pierwszy rzut oka widać, że zapasy robi w zgrubiałych liściach i w charakterystycznych bulwiastych kłączach.

Zbyt częste podlewanie powoduje żółknięcie liści i brązowienie kłączy, które z czasem zaczynają gnić. Nie wolno jednak zupełnie o nim zapomnieć. Tak jak każda roślina, zamiokulkas bez wody się nie obędzie. Powinniśmy podlewać go tak, aby podłoże w doniczce było tylko lekko wilgotne, nie mokre! Najbezpieczniej podlać go dopiero kiedy wierzchnia warstwa ziemi w doniczce lekko przeschnie.